Dans in de mist
In deze serie wordt het bos getransformeerd tot een verstild ritme van verticale lijnen die door een sluier van nevel bewegen. De stammen verliezen hun strakke contouren en worden zachte streken die omhoog zweven, alsof de natuur haar eigen signatuur hertekent. Het landschap is herkenbaar, maar tegelijk ongrijpbaar—alsof het zich slechts gedeeltelijk wil tonen.
De sfeer is meditatief, als een ochtendlied dat nog niet helemaal uitgesproken is. De mist brengt een gevoel van geborgenheid, een besloten wereld waarin tijd vertraagt en geluid oplost. Warm aardebruin en koel groen vormen samen een fluisterende harmonie, alsof het bos probeert te herinneren hoe het voelde voordat het volledig zichtbaar werd. De beelden dragen een kalmte in zich die uitnodigt tot introspectie, tot stil staan in een ruimte waar de grens tussen werkelijkheid en verbeelding oplost.
