Een veld van korenbloemen vervaagt tot een zachte stroom van blauw en groen, alsof de lucht zelf is neergedaald tussen de stelen. De bloemen lijken niet langer te staan, maar te zweven — licht, teder, bijna gewichtloos. Hun blauw gloeit als kleine vonken van zomerlicht, gedragen door een beweging die het moment uitrekt tot iets tijdloos.
In deze waas van kleur ontstaat een stille emotie: een mengeling van rust en verlangen. De korenbloemen fluisteren iets kwetsbaars, iets dat je alleen hoort als je echt kijkt. Het beeld ademt een zachte melancholie, maar ook verwondering — alsof je een glimp opvangt van een wereld die zich slechts heel even laat zien.
Het is een scène die je niet vastpakt, maar die je raakt. Een herinnering aan hoe fragiel en prachtig eenvoud kan zijn.
Een veld van korenbloemen vervaagt tot een zachte stroom van blauw en groen, alsof de lucht zelf is neergedaald tussen de stelen. De bloemen lijken niet langer te staan, maar te zweven — licht, teder, bijna gewichtloos. Hun blauw gloeit als kleine vonken van zomerlicht, gedragen door een beweging die het moment uitrekt tot iets tijdloos.
In deze waas van kleur ontstaat een stille emotie: een mengeling van rust en verlangen. De korenbloemen fluisteren iets kwetsbaars, iets dat je alleen hoort als je echt kijkt. Het beeld ademt een zachte melancholie, maar ook verwondering — alsof je een glimp opvangt van een wereld die zich slechts heel even laat zien.
Het is een scène die je niet vastpakt, maar die je raakt. Een herinnering aan hoe fragiel en prachtig eenvoud kan zijn.
Gicléprint op Hahnemühle German Etching
